Jan Welling

Johannes Hendrikus

 Echtgenoot van Loes Welling-Elshof

 Didam, 25 juli 1930

 Arnhem, 2 juni 2004

 Op 25 juli 1930 werd Jan geboren aan de huidige Kruisstraat in Didam als tweede zoon en derde kind van Hein en Marie. In het gezin dat ontstond was hard werken als een vanzelfsprekendheid bij de opvoeding meegegeven. De hele familie inclusief de dochters konden hun steentje bijdragen bij bijvoorbeeld het lossen van de vrachten t.b.v. aannemingsmaatschappij H. Th. Welling & Zn. Die inspanningen hebben geleid tot het prachtige bedrijf dat het nu is waar hij zo trots op was.

In 1957 is hij begonnen met het bouwen van zijn eerste eigen woning aan de Willibrordusweg 9. Gek hè staat nog altijd in de gevel van de garage.  Daar werden in 1958 en 1962 zijn zonen geboren die naast zijn drukke werkzame leven alles voor hem betekenden. In het weekend werd de schade ingehaald en speelde hij voor hop paardje hop en bracht ze op zijn schouders naar bed.
 In 1974 werd door oma Welling de eerste steen gelegd voor de nieuwbouw van zijn tweede woning aan de Marxstraat, waar in de kelder menig feest werd gevierd.
In 1987 heeft hij mede ingegeven door de reuma van moeder Loes dankbaar gebruik gemaakt van de VUT.
Vanaf 1989 werd er aan zijn “derde” huis gebouwd, waar het vakmanschap ten top ten toon gespreid werd. Elke dag weer genoot hij van het resultaat. 
De komst van de vier kleinkinderen zorgden ervoor dat het gedaan was met zijn vrije tijd. Samen met moeder gingen ze overal naar toe. Niets was hem te gek, geen lat was hoog genoeg.
De laatste nieuwbouw Onder de Toren ging anders dan zelf iets bouwen, maar het eindresultaat was 100 % naar tevredenheid.
Voor moeder Loes heeft hij alles tot in de puntjes toe verzorgd. De nieuwe buurt zat hem als een warme jas en van de vaste kaartavond genoot hij zeer.
Voor hemzelf zorgen kwam op de laatste plaats en dat moet hem toch wel erg veel pijn hebben bezorgd. De boosdoener die eruit is gehaald afgelopen vrijdag heeft hem zijn leven maar heel even zuur weten te maken en zo zou hij het gewild hebben …………..

-Johannes Hendrikus-

RIDDER IN DE ORDE VAN……………………

 Jan Welling and his wife Loes were visiting Al and Lisbeth in South Bend. I was living in Osceola at the time. Al calls me around six in the evening and sounded desperate. "Henry, have you ever met up with one of your friends after many many years and discovered there is nothing to talk about?". Well actually I had and it is very disappointing. You look forward to meeting an old friend and plan to catch up on all old stories, reminisce about the good old time, what happen to that girl you were trying to get a date with, etc. So Al continues: "Well, I got this friend from Holland, nothing. He just sits and smiles and answers yes or no, but that is about it. Could I come over with them, maybe between the two of us...". Great, Al's evening is wiped out and now he wants to do some damage to mine. "Sure, come on over, it can't be that bad". Well, it was, his handshake when he walked in should have been a warning. A washcloth had more grip than his hand. Oh well, Al is gonna own me a big one for this! it mattered not what the subject was, I was lucky to get more than a nod or a bored look coming my way.
 When Al mentioned that Jan's son was involved with the KNVB (The Dutch National Soccer Federation), I assumed that the problem was solved, soccer is my specialty. Out came some of the newspaper clippings, no help, he cannot read English. That's OK, I have many soccer pictures, sorry but he had left his reading glasses at Al's house. We were now past desperation and it was not even  eight o'clock.
 Maybe a glass of beer, after all he is Dutch. "Water will be fine". Al and Lisbeth looked somewhat apologetically at Mary and me. I tried not to let my face show how I felt about their visit.

 Then I noticed a quick glance between Jan and Al followed by an ever so slight smile that disappeared immediately when I looked over.
 Wait a minute, is this for real or is it a ... setup? Sure enough, the joke was on me and did I ever fall for it big time.

 The rest of the evening was spend laughing and having the time of our lives. In reality, Jan typically is the live of the party, can tell (good) jokes endlessly. Let's just say, I had a hard time getting my words in. He has had a season ticket to AJAX forever and his son is in charge of scheduling the games for the professional league in Holland.  He completely made up for the pain he caused me, when he presented me with a banner of DVC26, our local amateur soccer team in Didam.
 
 He is the owner and founder of a large road, bridge and tunnel construction company that he basically build from the ground up.
 I have met Jan several times since, including the last time in 2001 when he entertained us at his house. This was followed by a private tour of the huge train tunnel that his company was building underneath the river Rhine just south of Arnhem. If you have ever seen the History Channel "Modern Marvels" program, I would not be surprised to see his project featured someday.

 We will miss his smile and humor